توماس هاردی(Thomas Hardy)شاعر انگلیسی(۱۸۴۰ــ ۱۹۲۸)در یکی از شعرهای خودش به نام "دگرگونیها" میگه که:

پاره ای از این درخت

مردی است که پدر بزرگ من می شناخت٬

و فعلا در پای آن خفته است.

این شاخه چه بسا همسر او باشد٬

انسانی زنده و گلگون

که اکنون جوانه ای سبز شده است.

این علفها لابد از او بر آمده است

از زنی که٬قرن پیش٬برای آرامش خویش٬

پیاپی نیایش می کرد

و دختر زیبایی که سالیان قبل

من آن همه کوشیدم با او آشنا شوم

و از کجا معلوم که به این گل سرخ ره نیافته باشد؟

پس٬ آنها زیر خاک نیستند٬

بلکه همچون عصب و شریان همه جا

در نشو و نمای هوای بالا به کارند٬

و بار دگر آفتاب و باران٬

و نیرویی را حس میکنند

که آنان را این چنین ساخت !

و این بخشی از نتیجه ی همون نظریه جناب آقای داروین هستش که میگه "ما بخشی از چیزی بسیار عظیمتریم و هر شکل جزئی حیات در این تصویر کلان اهمیت خاص خود را دارد" و اینکه شجره نامه فیل و ریزترین باکتری یک اندازه است و... خلاصه اینکه این آقا در زمان خودش  رو اعصاب مصاب خیلیا اسکیت بازی کرد و نظر کتاب مقدس رو درباره ی آفرینش انسان آشکارا مورد تردید قرار داد. 

و چقدر جذاب و در عین حال وحشتناکه اگه بخواییم به این موضوع فکر کنیم که واقعا یه روزی مثلا همین مدادی که دست ماست یه روزی یه آدمی بوده توی یه جایی داشته زندگی میکرده  و نفس میکشیده!!

هوم؟

پ .ن :الان مشخصه من تازه یه کتاب خیلی فیلسوفانه رو خوندم و تموم کردم نه؟!؟

مشخص نیست؟ هه! من فکر میکردم مشخصه.

یه پی نوشت دیگه:چرا همه در مورد مدرسه و مدرسه رفتن نوشتن خووووووووماااامااااان...من میدونم الان صبح که بشه من باید برم مدرسههههههههه اونم کلاس یه چیزی تو دوره های دبستان ن ن وای نهههههههههههههههههههههههه!!!